Ik lach er maar om

Ik lach er maar om

Er zijn zoveel vragen, vooroordelen en zelfs scepsis over mijn werk, waardoor ik eerst de ander zwaar uitgebreid moet vertellen over waarom ik vooral niet eng ben, maar best leuk en lief.

Wat maakt toch dat mensen, en dan bedoel ik volwassenen, zo argwanend zijn over mijn goede bedoelingen? Ik ben een provocatieve coach, ja het woord provocatief schrikt af, maar laten we vooral voorop stellen dat ik een coach ben.
Zou ik dan plezier halen uit het maken van sarcastische opmerkingen?
Zou ik er dan gericht op zijn om de ander pijn te doen?
Zou ik dan proberen om diegene die ik coach een slecht gevoel te geven over zichzelf?
Nee natuurlijk niet!

Als een volwassene mij vraagt of ik weer zwanger ben, terwijl ik na 4 dochters toch echt heel blij ben dat ik nooit meer zwanger hoef te zijn, doet die opmerking mij iets. In de eerste plaats omdat ik me ongemakkelijk voel. In de tweede plaats omdat ik het belachelijk vind dat deze persoon dit zomaar aan mij durft te vragen. En in de laatste plaats, omdat we ergens hebben (af)geleerd om nooit, maar dan ook nooit, deze vragen te stellen aan een vrouw als je dit niet zeker weet. Ik ben na het gesprek vooral nog bezig dat ik het een gênant moment vond en dat die persoon toch wel beter had moeten weten.
Als een kind aan mij vraagt of ik zwanger ben, lach ik een beetje als een boer met kiespijn en denk ik vervolgens na over mijn ietwat stevige lichaam, of het dan toch maar weer tijd wordt om er iets aan te doen en heb ik totaal geen last van de brenger van de boodschap, maar vooral van mezelf.

Ergens in de loop van de tijd zijn mensen er dus in getrapt. Opeens zit je in de mal die volwassen heet. Zit je vast in het keurslijf dat je jezelf hebt aangemeten door de vele opmerkingen van je ouders, leerkrachten of andere volwassenen om je heen. Zij hebben er voor gezorgd dat je beetje bij beetje je spontane, onbevangen en oordeel-loze gedrag hebt ingeruild voor weloverwogen, sociaal-wenselijke en politiek-correcte gedragingen.
En dat is nu net waar ik als provocatief coach het verschil in weet te maken.

Ik kijk vol verwondering naar mijn cliënt. Ik zie die persoon door de ogen van het kind in mij. Geen last hebbende van belemmerende gedachten. Ik volg mijn impulsen en mijn gevoelens en geef daar woorden aan. Ik ben niet bezig of dat wat ik zeg te hard is. Ik ben ook niet bezig om oplossingen aan te dragen en ik ben vooral niet bezig om als volwassene te reageren.
De opmerkingen die ik maak zijn ze niet meer gewend. Want welke volwassene durft het in zijn hoofd te halen om zo iets te zeggen. Mijn cliënt raakt in de war.
Door mijn spontane, warme, prikkelende opmerkingen leert de ander over zichzelf na te denken vanuit een ander perspectief. Door de verwarring doorbreek ik het patroon. Het patroon waar de ander al zo lang in vast zit.

Een lach en een traan wisselen elkaar af.

Straks val ik door de mand!

Af en toe bekruipt mij een beangstigend gevoel. Een gevoel dat je niet goed onder woorden kunt brengen. Het begint vaak in mijn buik te [...]

Lees verder

Hoezo gaan we op zoek naar authenticiteit?

“Zo fijn dat ik bij jou helemaal mezelf kan zijn!” Een uitspraak die ik helaas maar al te vaak hoor in mijn praktijk. Het is [...]

Lees verder

Voor alle moeders op de wereld, die denken dat ze de enige zijn…

Deze column is voor alle moeders op de wereld, die denken dat ze de enige zijn….. Het meest persoonlijke is namelijk het meest universele (één [...]

Lees verder

Podiumvrees!

Of ik een twee-minuten-pitch wil maken over mijn werk en die dan wil laten horen tijdens een netwerk-event. En wat er dan in mijn hoofd [...]

Lees verder

Er zijn 26 Farrellyfactoren* die gelukkig altijd kunnen

In gesprekken met mijn cliënten zijn sommige interventies die ik doe ’conditioneel’. Ik bedoel daarmee dat er heel veel dingen, die er in mijn gesprekken [...]

Lees verder

Mindf*ck

Iedereen kijkt het. Je staat erbij en je kijkt ernaar. Wat is het? Hoe kan het? Hoe doet hij het? Mindf*ck, het goochelprogramma van Victor [...]

Lees verder